Adam Ziemianin.

Urodził się 12 maja 1948 roku w Muszynie. Ukończył studium nauczycielskie i przez pewien czas pracował jako nauczyciel w Brzuśniku koło Żywca. Studiował filologię polską na UJ. Przez wiele lat pracował jako dziennikarz m.in. Gazety Krakowskiej. Debiutował wierszem pt. „Święty Jan z Kasiny Wielkiej”. Otrzymał wiele prestiżowych nagród na ogólnopolskich konkursach poetyckich. Jest autorem kilkunastu tomików wierszy, zbiorów opowiadań i innych publikacji. Adam Ziemianin jest członkiem SPP i Pen Clubu. W 1998 roku otrzymał Nagrodę Wojewody Małopolskiego w dziedzinie literatury.

W 1999 roku został uhonorowany Medalem za Mistrzostwo w sztuce, przyznanym przez Fundację Kultury Polskiej. Współpracuje z Ministerstwem Kultury, klubami literackimi oraz stowarzyszeniami i wydawnictwami w całej Polsce. Jest cenionym jurorem podczas profesjonalnych konkursów poetyckich. Był członkiem legendarnych zespołów: Wolna Grupa Bukowina oraz Stare Dobre Małżeństwo. Jest cenionym autorem chętnie zapraszanym na spotkania i imprezy poetyckie.

Adama Ziemianina poznałem jako młody chłopak, szukający swojej pasji, drogi i powołania. Z czasem, udało nam się nawiązać bliższą relację. Przez kilka lat Adam wspólnie ze mną występował podczas moich skromnych koncertów. Występy z udziałem Adama Ziemianina stanowiły dla mnie swoiste święto. Adam to człowiek, od którego sporo się nauczyłem, który pokazał mi sposób artystycznego spojrzenia na świat i ludzi. Do dzisiaj bardzo miło i z sentymentem wspominam wspólne trasy koncertowe, spotkania i rozmowy. Poezja Adama jest dla mnie bardzo ważna, a piosenki do jego wierszy wpisały się na stałe w mój repertuar koncertowy i zajmują w nim ważne miejsce.

Ks. Wacław Buryła.

Urodził się 21 listopada 1954 roku w Próchniku. Poeta, eseista, myśliciel, ksiądz katolicki, organizator ogólnopolskich konkursów poetyckich, promotor kultury i poezji. Autor kilkunastu tomów wierszy oraz wielu książek. Niezwykle płodny autor, poruszający ponadczasowe tematy. Posiada niezwykły styl literacki. Juror konkursów poetyckich. Laureat wielu konkursów poetyckich. Jego wiersze tłumaczone są na wiele języków. Wacław jest często zapraszany wiele spotkań autorskich w kraju i za granicą.

Jako jeden z pierwszych i nielicznych w Polsce odkryłem muzycznie niezwykłą w treści i przesłaniu poezję Wacława Buryły. W 2010 roku zaprosił mnie z koncertem, jako gościa specjalnego na organizowany przez siebie wielki, ogólnopolski, prestiżowy konkurs poetycki pt. „O ludzką twarz człowieka”. Tak rozpoczęła się nasza przyjaźń, trwająca do dnia dzisiejszego. Często rozmawiamy, wymieniamy poglądy, umacniamy swoje życie w sztuce. Skomponowałem wiele utworów do wierszy Wacława. Wystąpiliśmy także wspólnie podczas koncertu w Tychach w 2012 roku. Wacław przysyła mi swoje nowe wiersze i tomiki, często korespondujemy ze sobą tradycyjną pocztą, co wzmacnia powagę i emocję płynące z tej formy wymiany myśli. Wacław jest bardzo otwarty, udzielił mi wielu cennych życiowych rad, za które jestem mu bardzo wdzięczny. Chcemy i potrafimy ze sobą rozmawiać. Wacław potrafi słuchać i jest człowiekiem wielkiego serca. Przyjaźń i współpraca z nim jest jedną z najcenniejszych relacji międzyludzkich w moim życiu a jego poezja stanowi niezwykle istotny element na mojej skromnej artystycznej drodze.

Strona internetowa Wacława Buryły: http://wacburyla.plio.pl/

Jan Rybowicz.

Urodził się 26 maja 1949 roku w Koźlu. Autor zbiorów opowiadań i wielu tomików wierszy. Był człowiekiem, który praktycznie całe życie spędził w Lisiej Górze koło Tarnowa. Znakomity artysta, we wspaniały choć trudny sposób opisywał rzeczywistość, własne emocje, bóle i tęsknoty. Artysta samotny, niedoceniony, pogrążony w wielu problemach a jednocześnie bardzo dobry i wrażliwy. Niespełniony twórczo i osobiście. Dopiero wiele lat po jego śmierci jego poezja stała się bardziej popularna, choć dzisiaj znów jest niestety zapominana. Zmarł 21 października 1990 roku w Lisiej Górze.

Jan Rybowicz był artysta z krwi i kości, nie zaznał spełnienia, był tak samo legendarny, jak i tragiczny.

Poezja Janka Rybowicza, samorodnego talentu z małej wioski pod Tarnowem zaskoczyła mnie i pokazała mi zupełnie inne spojrzenie na rozumienie życia i sztuki. Kiedy po raz pierwszy spotkałem się z jego twórczością, byłem za głupi i zbyt mało doświadczony życiowo, żeby ją zrozumieć. Z biegiem lat i spędzaniem wielu godzin na czytaniu jego wierszy sytuacja się zmieniała. Jego poezja jest do bólu szczera i niezwykle trafna, trudna do odczytania ale gdy się ją zrozumie, to wówczas w człowieku dzieją się niezwykłe rzeczy, rodzą się myśli, powstają refleksje. Podobnie było, kiedy napisałem kilka utworów do jego wierszy. Janka Rybowicza nigdy nie miałem okazji poznać osobiście. Jego osoba, życie i twórczość pozostają jednak stale w mojej pamięci i przeplatają moje refleksje. Podczas moich występów, w programie koncertów kilka piosenek do jego wierszy ma swoje stałe, miejsce święte. Bez względu na wszystko. Odkrywam wiersze Rybowicza dla siebie, po swojemu, na swój sposób.

Tą osobistą interpretację staram się przekazywać do ludzi, by pamięć o poecie trwała. Odwiedziłem Rybowicza kilka razy w miejscu jego świętego spoczynku. Sądzę, że tam gdzie teraz jest pisze właśnie swój kolejny wiersz…

Edward Stachura.

Poeta ponadczasowy, człowiek symbol, ikona, doskonale opisujący rzeczywistość, swoje emocje, rozterki, olśnienia i inne uczucia. Poeta niezwykle ważny dla mojego rozwoju, zwłaszcza na początku mojej drogi dojrzewania, nauki i początków gry na gitarze czy pisaniu moich pierwszych, nieudolnych utworów, również do jego wierszy. Poeta ważny i niezbędny, którego poezja pozostaje wciąż aktualna i potrzebna, jak tlen, jak powietrze, która stanowi wciąż pokarm dla myśli.

Wiesław Kazanecki.

Urodził się 10 stycznia 1939 w Białymstoku. Poeta znakomity, artysta kompletny. Posiadał niezwykły warsztat literacki, po mistrzowsku operował metaforą, posiadał niezwykłe wyczucie oraz intuicję literacką, co było szczególnie cenne, zwłaszcza w czasach, w których tworzył. Absolwent filologii polskiej w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu. Pracował m.in. jako nauczyciel, był także kierownikiem działu literackiego i sekretarzem sekcji w miesięczniku „Kontrasty”. Autor wielu znakomitych tomów wierszy oraz szeregu innych publikacji. Zmarł nagle, 1 lutego 1989 roku w Białymstoku. Do dzisiaj organizowane są konkursy poetyckie, których jest patronem oraz przyznawane są nagrody jego imienia.

Wiesław Kazanecki to niezwykły poeta, artysta i literat. Wciąż szukam klucza do zrozumienia jego twórczości. Czasami potrafię analizować jeden jego utwór przez kilka godzin. Jego twórczość jest wielowątkowa, wielowymiarowa, nie ma ani drugiego, ani trzeciego dna, ma ich znacznie więcej.

Napisałem zaledwie kilka kompozycji do jego wierszy. Podczas każdego koncertu staram się prezentować jeden z nich, przypominając tym samym sylwetkę tego niezwykłego poety i człowieka. Czuję taką potrzebę. Jego twórczość nie jest łatwa ale zarazem jest pasjonująca. Poezja dla zaawansowanych.

Ta strona używa plików cookie w celu usprawnienia i ułatwienia dostępu do serwisu oraz prowadzenia danych statystycznych. Dalsze korzystanie z tej witryny oznacza akceptację tego stanu rzeczy.
Polityka Prywatności
Jak wyłączyć pliki cookies?
ROZUMIEM